Agenda parochiekernen

ma di wo do vr za zo
2
8
12
15
16
17
24
26
29
30

Abonneer op nieuwsbrief

Brief van de bisschop voor Pasen

19-04-2019 Hits:6 Nieuws Frans Peeters

Klik hier voor de brief van de Bisschop

lees meer

Op bedevaart naar Scherpenheuvel

03-04-2019 Hits:76 Nieuws Frans Peeters

 Klik hier voor meer info over de bedevaart naar Scherpenheuvel

lees meer

"Nacht van Panama"

03-04-2019 Hits:61 Nieuws Frans Peeters

Druk hier voor het artikel "Nacht van Panama"

lees meer

Overzicht vieringen E.C. en vormsel 2019

11-09-2018 Hits:1911 Nieuws Frans Peeters

Klik hier voor meer info over de vieringen van Eerste Communie en Vormsel in onze pastorale eenheid.

lees meer

Privacy verklaring

22-06-2018 Hits:4660 Nieuws Frans Peeters

Klik hier voor meer info over de Privacy verklaring  

lees meer

Met 2.000 Antwerpse vormelingen naar Lier!

Op zaterdag 30 maart verzamelden maar liefst 2.000 vormelingen uit het bisdom Antwerpen in Lier. Ook onze vormselkandidaten uit Kontich-Kazerne en Sint-Rita tekenden er present. Het begon al zeer goed: een stralend zonnetje vergezelde ons op onze fietstocht naar de schapenstad. Vele jonge enthousiaste vrijwilligers van IJD (Interdiocesane Jeugddienst) verwelkomden er onze vormelingen met een erg gevarieerd programma.

 

 

Omdat zingen twee keer bidden is, en ook gewoon tof, mochten de vormelingen allereerst hun stembanden opwarmen. Daarna trokken ze in (relatieve) stilte naar de prachtige Lierse Begijnhofkerk, waar vicaris Wim Seldeslaghs hen in contact bracht met één van de vele manieren om te bidden. Ieder kent wel een dierbare overledene of iemand die kampt met een ziekte. Ieder kent wel iemand die iets te vieren heeft. Eenvoudig en liefdevol aan die familieleden, vrienden of kennissen denken en dan zeggen: “God, wil jij ook aan hen denken? Wil jij er ook voor hen zijn?”. Zo eenvoudig kan bidden zijn.

In het Sint-Gummaruscollege luisterden de kinderen naar een geloofsgetuigenis. Wij hoorden het verhaal van Jelle, een jongeman uit het Antwerpse. Een engeltje was hij niet, als vormeling was hij meer geïnteresseerd in de cadeautjes dan in het vormsel zelf. In zijn jonge tienerjaren liet hij zich echter toch door de pastoor overhalen tot een ziekenbezoek aan een lokaal bejaardentehuis. De hartelijke ontvangst en de sterke verhalen van de ouderen met veel levenservaring openden voor hem een nieuwe wereld. Hij werd er ook gesterkt in zijn geloof. Jelle vertelde vrijuit over hoe hij in zijn gebed bij God een gesprekspartner vindt die luistert, en bij wij hie zijn zorgen en ervaringen kan neerleggen. De vele vragen en persoonlijke verhalen van de vormelingen toonden dat hij een gevoelige snaar geraakt had. Wat een moedig verhaal!

Na dat rustigere moment ging de jonge bende een sportieve uitdaging aan: met zo veel mogelijk jongeren deelnemen aan een flashmob dansen. De boog hoeft immers niet altijd gespannen te staan: de IJD’ers verzorgden deze bewegingswerkwinkel. Enkele danspasjes later betraden zelfs de catechisten de dansvloer. Na wat reclame voor het spetterende JEP!-kamp van IJD (1-6 juli 2019) stonden frietjes op het menu. De vormelingen lieten het zich welgevallen.

De avond werd afgesloten met een spetterend licht- en muziekspektakel op de speelplaats van het Lierse Atheneum, met beeldschone bijdragen van een zandkunstenaar. ‘De apostel Petrus’ vertelde Jezus’ lijdensverhaal, en de vertwijfeling onder de leerlingen na de kruisdood ... tot ze tezamen rond de pinkstertafel iets wonderlijks ervoeren: Jezus leeft, en dat moet worden doorverteld in alle talen en in alle streken! Met deze krachtige boodschap keerden de vormelingen vermoeid maar tevreden naar huis terug. Een welgemeend dankjewel aan al wie deze dag mogelijk maakte!

Wouter Druwé

(Vormselcatechist OLV-Onbevlekt Ontvangen)

Interview met diaken Bob Timmermans

 

Bob Timmermans is diaken in de parochies van O.-L.-V.-Onbevlekt-Ontvangen en Sint-Rita in Kontich. Hij is gehuwd, heeft drie kinderen en zes kleinkinderen. Kerk & Leven ging hem polsen over zijn ervaring om, als gehuwd man, een gewijd kerkelijk ambt te bekleden.

Bob, we kennen je in de parochie als diaken en begrafenisondernemer, maar van waar ben je afkomstig?

Ik ben thuis geboren in de “Seefhoek”, mijn vrouw Anita is van “Het Zuid” en onze drie kinderen zijn geboren in de toenmalige materniteit “O.-L.-V. van Antwerpen” in de Pieter Van Hobokenstraat. Wij zijn dus allen geboren binnen de oude Spaanse omwalling van de stad en mogen ons bijgevolg échte Sinjoren noemen.

Je hebt je ganse jeugd doorgebracht in Antwerpen. Je bent er ook gehuwd, waaruit ik besluit dat de toetreding tot een kerkelijk ambt toen niet aan de orde was.

Inderdaad. Te meer dat onze ouders, zowel mijn ouders als die van mijn vrouw, geen pratikerende gelovigen waren. Maar ze hebben ons ook nooit afgeremd om zelf te pratikeren. Doopsel, eerste communie, vormsel en kerkelijk huwelijk maakten deel uit van de familietraditie. Zowel mijn vrouw als ikzelf hebben ons lager onderwijs gevolgd in een katholieke school. Voor mijn humaniora werd ik evenwel door mijn ouders ingeschreven in het stedelijk onderwijs, waar ik met een diploma “Secretariaat en Administratie” afstudeerde.

En ben je na je humaniora dan onmiddellijk het bedrijfsleven ingestapt?

Na eerst mijn legerdienst volbracht te hebben bij de Administratieve Diensten van het Belgisch leger in Duitsland ben ik in 1963 mijn professionele loopbaan gestart als bediende bij het scheepvaartbedrijf “Ahlers” in de Antwerpse haven. Ik deed er mijn werk graag en werd ervoor geapprecieerd. Er werden mij regelmatig nieuwe bevoegdheden toegewezen en in 1985 werd ik tot directeur van de Administratieve Diensten benoemd.

Dat lijkt me toch een zeer profaan parcours. Wat is dan de trigger geweest om je voor te bereiden op een meer religieuze inzet?

Gewoon de dynamiek die uitging van de jonge gemeenschap van Kontich-Kazerne in de jaren 70 van vorige eeuw.

Ik ben enig kind en ben ook nooit lid geweest van een jeugdbeweging, noch actief in een parochie. Toch voelde ik mij een huiselijke man en sociaal toegewijd. Zo was ik bij Ahlers lid van de personeelskring en medeorganisator van het jaarlijkse banket en van personeelsuitstappen. Toegegeven, buiten het familieleven, was het sociaal engagement eerder beperkt.

Maar toen wij ons hier in 1972 aan de IJzermaalberg kwamen vestigen werd ik snel sterk begeesterd door de dynamiek die er uitging van de parochie van O.-L.-V.-Onbevlekt-Ontvangen.

Kontich-Kazerne was toen in volle expansie, met de opbouw van nieuwe wijken rond het station en achter de kerk. De nieuwe inwoners waren jonge mensen met kinderen. Er was een bloeiend verenigingsleven geleid door gedreven vrijwilligers. Wij werden als het ware opgeslorpt in die gemeenschap. Dat gevoel had ik persoonlijk nog nooit eerder in mijn leven waargenomen. Het verlangen groeide dan ook om effectief deel te nemen aan de uitbouw van die gemeenschap. Zo sloot ik me aan bij het zangkoor en werd lector. Wij werden ook bevriend met de toenmalige onderpastoor, pater Jos Van den Bergh, met wie ik heel wat gesprekken had over dienstbaarheid in de kerkgemeenschap en over het diaconaat.

Zijn die gesprekken een directe aanleiding geweest voor jouw diakenkeuze?

Niet rechtstreeks, maar ze hebben er wel toe geleid dat ik een beter inzicht verwierf in de rol van het diaconaat in de kerk. Voor het overige is de keuze voor het diaconaat een volkomen persoonlijke beslissing geweest die slechts langzaam gegroeid is in volledig overleg en in overeenstemming met mijn vrouw.

Wat betekende het diaconaat voor u?

Zich ten dienste stellen van de gelovige gemeenschap in een parochie, als sociaal medewerker van de priester. Dienstbaarheid is trouwens van oudsher een basisopdracht van de Kerk. De diakenwijding bestond reeds in de eerste eeuwen van het christendom. De clerus verzorgde het pastorale werk, de diaken stond in voor de opvang en verzorging van de zieken en minderbedeelden in de gemeenschap. Later werd die ziekenzorg langzamerhand overgenomen door diverse religieuze instellingen en congregaties, en in recentere tijden door initiatieven van de burgerlijke overheid. De sociale rol van de diaken werd overgenomen door parochiepriesters.

Door het tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) werd, in het licht van de vermindering van het aantal priesterroepingen, de functie van de diaken opnieuw gedefinieerd. Het doel was om ook gelovige mensen, gehuwd of niet, te kunnen inzetten voor de erediensten, de verspreiding van het evangelie en het onderhoud van sociale contacten met de noodlijdenden in parochies, scholen en ziekenhuizen.

Wat hield die vernieuwing in?

De diakenwijding werd ingevoerd en criteria werden vastgelegd waaraan een kandidaat-diaken, vrijgezel of gehuwd, moet voldoen. De kandidaat moet van het mannelijk geslacht zijn, met een onbesproken gedrag, vast werk hebben met een verloning die het mogelijk maakt om zichzelf en/of de eigen familie zelfstandig te onderhouden en een grondige reden kunnen voorleggen om toe te treden tot het diaconaat. De diakenwijding houdt ook in dat hij zich als vrijgezel aan het celibaat zal houden of als gehuwde niet meer zal hertrouwen in geval van overlijden van zijn echtgenote.

Vandaag wordt de diaken omschreven als “een door de bisschop gewijde medewerker van de bisschop”, net zoals de priester. Alleen zijn de ceremoniële taken van een diaken beperkt. Hij kan wel voorgaan in Woord- en Communiediensten en in de uitvaartliturgie. Hij kan ook prediken, maar de sacramenten die hij kan toedienen zijn beperkt tot het doopsel en het huwelijk en in beperkte mate de ziekenzalving. Zijn basistaak blijft evenwel de zorg aan de gemeenschap, hoe hij die ook invult.

Hoe ben je aan je opleiding begonnen?

In 1982 ben ik gestart met mijn opleiding in het toenmalige vormingscentrum “Puttenhof” in Schilde. Die vorming werd gegeven á rato van één dag per week op zaterdag, het ganse jaar door behalve tijdens de schoolvakanties. De totale duurtijd was 5 jaar. De klemtoon van die opleiding ligt op de dienstbaarheid in de maatschappij. Een sociale opleiding dus. Theologie en kerkgeschiedenis staan ook wel op het programma, maar eerder als aanvulling erop. In 1987 werd ik uiteindelijk als diaken gewijd in de parochiekerk van O.L.V. in Kontich-Kazerne. Het was toen de gewoonte de wijding toe te kennen in de parochie waar je zou tewerkgesteld worden. Vandaag gebeuren diakenwijdingen uitsluitend in de kathedraal.

 

 

Hoe heb jij, na de wijding, je diaconaat ingevuld?

Bij mijn ”Zending”, zoals dat genoemd werd, werd ik specifiek aangesteld voor de uitbouw van de vormselcatechese in de parochie van Kontich-Kazerne en in het dekenaat Kontich.

Naast mijn normale liturgische taken was ik dan ook teamlid van het parochieteam van O.V.L.-Onbevlekt-Ontvangen en van pastoresploeg van het dekenaat Kontich. Ik ben ook een tijdlang voorzitter geweest van het parochieteam en proost van de KWB.

Ik moest hierbij wel een afweging maken tussen enerzijds mijn verplichtingen in het bedrijfsleven en anderzijds mijn taak als diaken. Wat behoorlijk gelukt is, zeker nadat ik in 1992 mijn eigen onderneming had opgestart en ik voor mezelf kon opmaken hoe ik mijn tijd over mijn diverse activiteiten verdeelde.

Hoe lang voer je die opdracht nu uit?

Ik ben in 2010 met pensioen gegaan maar doe nu nog altijd alle dopen in Sint-Martinus, Sint-Rita en in Kontich-Kazerne. Ik verzorg nog altijd Gebeds- Communiediensten en de uitvaartliturgie, dit laatste voor zover geen eucharistieviering gevraagd wordt, omdat ik daar, als diaken, niet toe bevoegd ben.

Hoe hebben je vrouw en je kinderen je diaconaat beleefd?

Mijn vrouw heeft zich altijd op de achtergrond gehouden maar heeft mij altijd voor 100% gesteund. Ook mijn kinderen hebben een grote uitgesproken waardering voor de manier waarop ik mijn diaconaat heb ingevuld, al is geen van hen nog pratikerend.

Heb je daar spijt van?

Neen, want ik ben ervan overtuigd dat niets verloren gaat van waarvoor je je met eerlijke overtuiging hebt ingezet.

Bob, dank je voor dit gesprek en veel goede moed in het voortzetten van je diaconaat.

                                                                                                                                                            RB.

 

Solidariteitsmaal Broederlijk Delen

Broederlijk Delen zet dit jaar Guatemala in de kijker. Veel boerenfamilies leven in zeer grote armoede omdat ze geen eigen landbouwgrond bezitten. Nochtans is er veel verwaarloosde grond van grootgrondbezitters. Broederlijk Delen helpt families om daar stukken van te verwerven, zodat kleinschalige landbouwbedrijvigheid mogelijk wordt en de gezinnen kunnen leven van hun eigen opbrengst.

Uiteraard zijn daar fondsen voor nodig, en daar willen we in Vlaanderen bij helpen. In Kontich-Kazerne is het jaarlijkse solidariteitsmaal een beproefd middel om voor flink wat financiële steun te zorgen.

Lang van tevoren werd de dag via verschillende kanalen aangekondigd. De inschrijvingen liepen dan ook vlotjes binnen en klokten af op een goede 180 kandidaat-eters.

Zondag 31 maart was het dan zover. Van ’s morgens was het al één en al bedrijvigheid in zaal en keuken van Pronkenborg. Groenten schoonmaken, snijden, de soep klaarmaken, het vlees braden, de kroketjes voorbakken, het dessert voorbereiden.

 

Ondertussen was een andere ploeg met tafels en stoelen, glazen en bestekken in de weer. Het menu was, zoals het bij de gelegenheid hoort, eenvoudig maar lekker. Begonnen werd met een lekkere soep, waarvoor het hoofdingrediënt van eigen kweek zowat recht van het veld kwam. Daarna kwam een lekker stoofpotje van kip met veel groentjes in de saus. Ook de vegetarische versie was beschikbaar. En net als bij de Guatemalteekse boeren was een belangrijk deel van de groenten van plaatselijke oorsprong, met dank aan de milde schenkers. De meerderheid van tafelgasten koos voor krokante kroketjes, maar het mocht ook rijst zijn. Een smakelijk kaas- en yoghourtdessertje met fruit rondde het geheel af, maar er was natuurlijk nog kans voor een lekkere koffie of ander vloeibaars.

 

Een ruime ploeg zaalmedewerkers zorgde ervoor dat alles keurig op de juiste tafel kwam. De complimentjes aan de keukenploeg waren legio, dus iedereen was weer eens zeer tevreden.

Ook de opruim verliep dank zij een ruime ploeg vrijwilligers erg vlot. Dank aan allen. Het geeft een goed gevoel te weten dat mede door onze inzet in het verre Guatemala aan een beter leven kan worden gebouwd.

 

      Pronkenborg – Reservatie Montfort- en Damiaanzaal

In ons parochiaal Ontmoetingscentrum Pronkenborg staan meerdere zalen ter beschikking van families, vriendengroepen, verenigingen, instellingen allerhande. Voor de huur van de grootste en de tweede grootste zaal – de Montfortzaal en de Damiaanzaal – dient op voorhand te worden gereserveerd en wordt hiervoor per keer of per serie een huurcontract opgemaakt.

Dat deze gewaardeerde dienstverlening mogelijk was, is in zeer hoge mate het werk geweest van Jos en Mia Thys-Smeets. Met ingang van 1 januari 2019 hebben Jos en Mia deze taak overdragen aan een volgende generatie. Voor hun opvolging zal een uitgebreide ploeg instaan. Voor de reservatie van de Montfortzaal en de Damiaanzaal mag u zich voortaan wenden tot Marcel Van Campen. Voor alle verdere afspraken inzake het gebruik van deze zalen (beschikbaar materieel, overhandiging sleutels, bestelling dranken e.d.) zal Frans Peeters uw contactpersoon zijn. Eens uw reservatie definitief is, zal Walter Colpin voor u het huurcontract opmaken. De eindafrekening zal u bezorgd worden door Carl Landuyt. Voor de aanpak van alle technische problemen mogen wij een beroep doen op Etienne Laenen. 

     

Voor nieuwe reservaties van de Montfort- of de Damiaanzaal mag u steeds telefoneren naar 0493/42.68.80, of mailen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Alle reeds gedane reservaties en opgemaakte contracten voor 2019 blijven van toepassing. Daarvoor hoeft er niets te gebeuren.

Free Joomla! template by Age Themes